Tu

Zachód słońca nad moim płotem

Z zniżonych i czarnych wzgórz.

Patrzę przez okno mojego nieba

Na powietrzne spadochrony mleczu.

Pod studnią siedzi kot mrużąc oczy,

Rozgrzewa futro w ostatnich promieniach.

Kolejna pszczoła szuka drogi do domu,

Obijając się i pobzykując niespokojnie.

Pączki na drzewach kołyszą się miarowo

Rozchylając zielone zaczątki nowego życia.

Soczyste źdźbła trawy – te harde,

Otaczają łąkowe kwiaty – najsubtelniejsze.

Na niebie w smugach białych – księżyc

Jego blada połowa już wzeszła.

Dlaczego pospieszasz księżycu me słońce?

Daj mu jeszcze czas. Niech promienieje.

04.04.09 r.